Parę dni temu mogliśmy obchodzić już 77 rocznicę Powstania Warszawskiego. Była to wówczas największa zbrojna akcja podziemia w Europie, przez Niemców okupowanej. Z uwagi na decyzję Dowódcy Armii Krajowej generała Komorowskiego, miała swój początek pierwszego sierpnia 1944 r. Przez następne 63 dni działacze niepodległościowi prowadzili walkę, której ideą była Polska niezależna, wolna od zbrojnej interwencji niemieckiej oraz sowieckiej przewagi. Według obliczeń, aż 16 tysięcy ludzi straciło życie w czasie walki o stolicę, zaś rannych było 25 tys. osób, w tym ponad sześć tysięcy ciężko rannych. Na dodatek, około 30 % osób, które podczas Powstania Warszawskiego poniosły śmierć, to ofiary mordów prowadzonych poprzez policyjne formacje niemieckie jak również wojskowe. Bezwzględnie największe natężenie zabójstw na ludziach nastąpiło w okresie 2 pierwszych tygodni sierpnia 1944 - podczas gdy działał rozkaz Hitlera dotyczący ludobójstwa w Warszawie.

Niestety, mimo potężnego poświęcenia a także niewiarygodnego bohaterstwa żołnierzy Armii Krajowej, oraz zwykłych osób cywilnych - Powstanie nie udało się. Pomimo tego, bezsprzecznie należy dbać o odwagę i pamięć osób biorących czynny udział w walkach i oddać im szacunek, gdyż przecież walczyli w imię godności i wolności człowieka. Wobec tego warto nie tylko w ten jeden dzień w roku, ale i czasami zatrzymać się na chwilę w tym codziennym pędzie i przyjrzeć się temu, ile wyrzeczeń i poświęceń musieli znosić ludzie w tamtych czasach i w jak bohaterski sposób udowadniali swoją odwagę, heroizm, determinację oraz chęć jednoczenia się. Obecnie łatwo jest bezpodstawnie oceniać tamtych ludzi, jednak nie zapominajmy o tym, iż żyli oni w znacznie odmiennych realiach niż my. Warto jeszcze zaznajomić się porządnie z historią Powstania Warszawskiego, aby poznać więcej szczegółów, które również są istotne i potrafią zmienić nasze myślenie zasadniczo całkowicie. Okażmy swoją empatię oraz respekt.

Brak komentarzy

Zostaw komentarz